| |
|
|
 |
|
 |
| |
|
Van 14 t/m 25 april 2010 Coser y cantar. |
14, 20, 21, 22, 24 april Coser y cantar.
Hoe laat? Heel wisselend. Soms half 8, dan weer kwart over 8, maar ook om 4 uur en om 5 uur.
Hoeveel? 25, 18, 24, 13 en 15. (vd 33).
Wat gezongen? Come again.
Mededelingen: Elke avond werden weer nieuwe afspraken gemaakt voor de volgende bijeenkomst. Die varieerden van zwarte kleding tot de treinkaartjes worden vergoed.
Bijzonderheden: Die waren er genoeg.
woensdag 14 april 2010.
Iedereen heeft een verslagje ontvangen over de kooravond. We repeteerden toen in het WGtheater.We maakten voor het eerst kennis met Yoni Vermeire de producente van Coser y cantar, maar ook met de 3 artiesten, die het zangstuk zouden gaan spelen. Op deze avond wordt beslist dat we bovenin het trappenhuis de komende 3 avonden gaan zingen. Van de 3 voorbereide liedjes werd Come again uitgekozen. We waren met zijn 25-en en van half 8 tot 9 uur bezig.
dinsdag 20 april 2010
We waren er weer om half 8. We spreken af dat we inzingen, als het publiek binnenkomt. Er waren 18 zangers. 5 sopranen: Frederique, Joke, Margreet, Marja en Linda. 7 alten: Anja, An, Trudy, Wilma, Yvonne, Irene en Janet. 3 tenoren: Ed, Peter en Piet. 3 bassen: Kees, Sjors en Ted.
Dat was een goeie opkomst. Als de bouwlamp gaat branden is dat het teken om Come again te zingen. Die lamp wordt vanuit de zaal bediend. Om 9 uur waren we weer klaar. Toen ik na afloop bezoekers vroeg wat ze van de voorstelling vonden, zei in dit geval een vrouw, dat ze het eerste kwartier zich afvroeg waar het naartoe ging en ze tenslotte de boodschap of de moraal had gemist.
woensdag 21 april 2010
Van half 9 tot 5 over half 9 zongen we in. Het 15-koppige publiek stroomde ondertussen binnen en keek ons lachend aan. Het waren genodigden en geinteresseerden en medewerkers, die na afloop de doorloop met de spelers gingen bespreken. Toen de zaaldeur dichtging verdween het koor naar het cafe onder de theaterzaal. We waren met 24. 8 sopranen: Anke, Annelies, Frederique, Joke, Margreet, Eva, Marja en Linda. 7 alten: Anja, An, Ella, Wilma, Erika, Irene en Janet. 4 tenoren: Henk, Ed, Peter en Piet. 5 bassen: Kees, Sjors, Ted, Wim en Peter. Dat was weer een mooie opkomst. Het is wel de reguliere repetitie-avond. Terwijl iedereen naar het cafe was kon ik luisteren naar het zangstuk. Daarbij zit ik tussen de koekjes en de thee. Mariangela zingt zich helemaal te pletter. Real, real, REAL, REAL!!!!! begeleid door een CD-orkest. Dan volgen Pere en Michele. Zij zingen duetten. Het klinkt tamelijk ongecontroleerd, alsof ze buiten adem zijn. De muziekfragmenten volgen elkaar in snel tempo op en het klinkt goed. Grotendeels uit de popmuziek. Ze wisselen elkaar steeds af, dan het meisje en dan weer de jongens. Er volgen ineens opera-fragmenten. Drama en noodlot. Verdi was daar goed in. Dan klinken revolverschoten. Echte. We waren al gewaarschuwd. Dan weer heel zacht gezang. Heel sfeervol. Om bijna half 10 is het koor terug en staan we klaar en onze blik is gericht op de 500 wattlamp. Hij brandt. Bram geeft de toon aan en we zingen. De eerste 2 coupletten met een dichte zaaldeur, maar met het derde couplet gaat de zaaldeur open en dan hoort het publiek ons in volle glorie. Dat moet een onnavolgbaar effect opleveren. Iemand uit het publiek kreeg een soort hemels gevoel. Dat was een reactie. Klaar. De zaal in. In ganzenpas en buigen samen met de artiesten van de avond. En weer af door dezelfde ingang. Nu uitgang. Half 10.
donderdag 22 april 2010.
Om kwart voor 8 zijn we met 13 zangers present. Henk niet. Hij had een verkeersongeluk met zijn ligfiets gehad. Dat was schrikken. En tegenslag. Er waren wel 3 sopranen: Frederique, Margreet en Linda. 7 alten: Anja, An, Brigitte, Ella, Trudy, Yvonne en Erika. 1 tenor: Ed. 2 bassen: Sjors en Ted. Tot vanavond deed Mariangela de deur open na het tweede couplet, maar dat wilde ze niet meer. Ella was de gelukkige. Zij verving haar. Toch ging het weer anders. Er komt een onbekende medewerker naar buiten die de zaaldeur openzet voor we nog begonnen zijn. Daarmee was het hemelse effect bedorven.
Aan het begin van de avond stelde Bram voor om buiten even Come again te zingen om te kijken of het wel goed zou gaan met 1 tenor en 2 bassen. Het ging goed. Na afloop maakte Sjors bezwaar tegen de gang van zaken speciaal over wel en niet komen. Hij zou zaterdag de enige bas zijn. Hij voelde er veel voor om ook iets leuks te gaan doen zaterdag. Dat zou betekenen geen bassen. Dat zorgde ervoor dat Bram daar wel van schrok. Het was even heel stil. Er werd geopperd om er nog een goed gesprek over te voeren. Einde consternatie, maar ook einde avond. Afspraak zaterdag om 5 uur in Utrecht in het Akademietheater. We kregen regelmatig informatie van An. Het kon niet verkeerd gaan.
zaterdag 24 april 2010
6 van ons hadden de uitnodiging aangenomen om de doorloop bij te wonen om 4 uur. Dit was onze kans. We hadden geen idee wat zich op de vloer afspeelde. We hadden het stuk alleen gehoord en het beeld erbij gefantaseerd. Met de trein van 3 uur naar Utrecht. We zagen voor het eerst wat we al 4 avonden hadden gehoord. Na de voorstelling liepen de commentaren erg uiteen. We hebben wel de mooiste muziekfragmenten gehoord door een uitstekende geluidsinstallatie weergegeven. De man achter het belichtingspaneel toverde de sfeervolste lichtbeelden te voorschijn. De witte wolken werden onberispelijk de zaal ingeblazen. De microfoons waren van de beste kwaliteit. De 3 artiesten werkten hard om ons een onvergetelijk uur te bieden. Ze zongen tweestemmig en solo dat de stukken ervan af vlogen. Daarbij kwam nog dat ze tijdens de zang ook als een soort wervelwind over de vloer renden. Matiangela had een wat rustiger aandeel in de voorstelling. Zij stond aan het begin bij de microfoon te vingerknippen. Links en rechts. Op de maat. In het begin zat ik te tellen, maar na 50 ben ik gestopt. Het ging bijkans de hele voorstelling door. Ik schat achteraf 600 keer. Ze kwam ineens op in een ballonnenjurkje. Buitengewoon artistiek bedacht door de decorontwerper Schrik. Het werd niet echt duidelijk waarom. Ook werd met kleurige gymnastieklinten ritmisch gespeeld op de maat van de muziek. Dat leverde mooie beelden op. Niet duidelijk werd waarom. Tenslotte kwam Mariangela te voorschijn met een hoelahoep om haar nek. Dat deed ze goed. De jongens haalden ook hun hoelahoep te voorschijn en zongen tijdens het hoepen gewoon door. Dat was wel knap. Alleen de de bedoeling bleef onduidelijk. De choreograaf had eigenlijk een zangvoorstelling gecomponeerd. In het begin las ik in het Frascatiboekje dat Pere Faura een geheel eigen benadering hanteert om het publiek te betrekken bij de voorstelling. Verrassend en participerend. Daarom verbaasde ik mij over de eerste 10 minuten. Ze stonden met hun rug naar ons toe of speelden naar de zijkanten van de vloer, terwijl wij op de tribune zaten te kijken. Daar klopte iets niet.
Toen was het tijd om met zijn zessen te applaudiseren. Dat klonk wel een beetje armoedig. Einde privevoorstelling.
We hadden anderhalf uur om Utrecht te bestuderen. Het was prachtig voorjaarsweer. De terrasjes zaten allemaal vol. De meesten haalden iets makkelijks te eten en gingen zitten op de binnenplaats van het theater. Allemaal zaten we kranten te lezen. Ineens ging er een groot gejuich op. Sjors was er. Dat was grote klasse. Ted was ook gekomen. Hij had iets geregeld. De woorden van An kwamen uit. Dat komt wel goed. Er waren 4 sopranen: Frederique, Marja, Margreet en Joke. Joke was wel bijzonder. Ze had haar voet verzwikt. Toch was ze er elke keer. 5 alten: Anja, Ella, Wilma, Erika en Ella. 4 tenoren: Henk, Ed, Peter en Piet. Henk was weer hersteld van het verkeersongeluk. Met zijn 15-en. Mooi toch? De voorstelling begon weer met inzingen op de gang. Daarna een uur buiten zitten. Klaar staan voor ons lied. Ook hier ging een bouwlamp branden, maar in de zaal waren ze nog volop met de keiharde muziek in de weer. Pas na het tweede couplet konden ze ons horen. Toch maar de zaal ingelopen om het applaus samen met de artiesten in ontvangst genomen. Na afloop stond de champagne klaar net als bij een echte premiere. Prachtige bossen bloemen. Voor ons een bosje tulpen. Heel aandoenlijk. Er werd nagepraat met de artiesten door vrienden en bekenden en medewerkers van Frascati. Er werd geklonken op het succes. Omhelzingen, zoenen. Indrukwekkend zoveel mensen die aan zo'n productie meewerken.
We maakten nog een afspraak voor de zondagavond. Om half 7 worden we verwacht. Nog vergeten: de voorstelling was uitverkocht.
zondag 25 april 2010
Om 3 uur worden we gebeld door Anja. Pere Faura heeft een blessure waardoor hij vanavond niet kan optreden. Dat betekent dat de voorstelling is afgelast.
Dat sloeg in als een bom. Ook een mail van Bram: Pere heeft een spier gescheurd. Dat was een drama. Toch was hij tijdens de vernissage nog gezond. Het ongeluk zit in een klein hoekje. Elk nadeel heeft zijn voordeel, want ik kon nu naar Ajax-Feijenoord kijken om 6 uur. Dat bedoel ik.
Tot woensdag 28 april. We gaan weer verder waar we gebleven zijn. Komt allen. We zingen April. We beginnen om 8 uur.
|
|
|
 |
|
 |
|
|
Onze geschiedschrijver heeft niet stil gezeten en speciaal voor jullie een nieuwe uitgave aan de gestaag uitdijende koorgeschiedenis toegevoegd. Lees alles over de avonturen van het plankenkoor in seizoen 2006-2007 in